Rozróżnienie między chemicznymi i nylonowymi klejami do zabezpieczania gwintów wynika z ich zasadniczych różnic w zasadach zapobiegania poluzowaniu, mechanizmach utwardzania, właściwościach demontażu i możliwych scenariuszach. Te różnice umożliwiają im spełnienie różnych wymagań dotyczących wytrzymałości na poluzowanie, właściwości uszczelniających, łatwości konserwacji i efektywności kosztowej w różnych warunkach pracy. Dlatego wyraźne rozróżnienie jest niezbędne w praktycznej produkcji i zastosowaniu.
Klej nylonowy zapewnia przede wszystkim zapobieganie poluzowaniu poprzez fizyczne wypełnienie i opór tarcia. Natryskując materiał nylonowy na powierzchnie gwintu, tworząc elastyczną warstwę buforową, wypełnia on szczeliny gwintu i generuje stałą siłę ściskającą podczas dokręcania śruby. Nie wymaga utwardzania, umożliwia wielokrotny demontaż, zapewnia łatwy montaż i ma stosunkowo niski koszt. Dzięki temu jest bardziej odpowiedni do zastosowań wymagających częstej konserwacji lub priorytetowych dla wygody demontażu.
Jednakże kleje chemiczne opierają się na reakcjach chemicznych tworzących związaną strukturę. Podczas dokręcania śruby klej ulega utwardzaniu, szczelnie łącząc ze sobą gwint wewnętrzny i zewnętrzny. Zapewnia to wysoką wytrzymałość na poluzowanie, doskonałe uszczelnienie, zapobieganie wyciekom i odporność na korozję. Jednakże zazwyczaj nie nadaje się do ponownego użycia i jest bardziej odpowiedni do stosowania w krytycznych obszarach narażonych na silne wibracje, wysokie ciśnienie, rygorystyczne wymagania dotyczące uszczelnienia i rzadką konserwację.
Właśnie dlatego, że kleje nylonowe i kleje chemiczne nie mogą się wzajemnie zastępować pod względem wydajności i zaspokajać różnych potrzeb zastosowań, należy je wyraźnie rozróżnić w ramach systemu produktów do powlekania gwintów. Zapewnia to zgodność ze specjalistycznymi wymaganiami dotyczącymi zapobiegania poluzowaniu śrub w różnych gałęziach przemysłu i urządzeniach.